Manon&Marsha 2009

Verslag India 28 maart - 21 april 2009
Ik ga weer terug naar India! Waar ik op heb gehoopt, waar ik me lang op heb verheugd, maar waar ik ergens ook een beetje zenuwachtig voor ben. Maar ik ga echt, en dit keer samen met Marsha, een vriendinnetje van mij waarmee ik al 3 maanden door Azië aan het reizen ben. In Bangkok kunnen we ons geluk niet op als we de hele dag mogen shoppen voor de (ex)straatjongens: we kopen tekenboekjes, films, waterpistolen, een lading spelletjes, puzzels, enz. We willen niet met lege handen aankomen... Als 'voorbereiding' op India gaan we naar de film 'Slumdog Millionaire', indrukwekkend, shockerend en confronterend. Wat een verhalen kunnen er zitten achter kinderen die op het eerste gezicht zorgeloze zieltjes lijken te hebben, met een eeuwige lach om hun mond.
 
En *POEF*, daar zit je dan: vanuit het inmiddels vertrouwde backpackerswereldje, met onze zen-instelling, middenin India in het tehuis voor straatkinderen. Oud en vertrouwd, dat wel. Tenminste, voor mij (Manon), want vorig jaar ben ik hier eerder geweest met mijn vier vrienden van Five4Projects. Voor Marsha nog niet, die ik introduceer in het tehuis. En laat zo het netwerk van Don Bosco Navajeevan en Five4Projects maar groeien, halleluja!
 
Wat ik weet is dat ik aan het begin sta van een ontzettend leerzame en leuke uitdaging. Wat ik ook weet is dat het anders is dan vorig jaar. Qua voorbereidingen, qua kinderen, qua vrijwilligers naast me. Maar niet qua enthousiasme en input die we er in steken. En ook niet wat betreft onze belangrijkste doelstelling van vorig jaar die we nu weer hanteren: we maken er een feestje van, met alle kids, voor een relatief korte periode. Daarnaast willen we wat geld steken in materiaal dat nodig is in het tehuis. Echter het geld is beperkt, en onze plannen organiseren we tezamen met de ontzettend behulpzame brothers en fathers.
 
En wat doen we veeel! Om even een samenvatting te geven van de activiteiten die we hebben ondernomen: naar de film, de dierentuin, lumbini park in combinatie met de lasershow en ocean park (na groot succes van vorig jaar!). Verder organiseren we in twee met elkaar samenwerkende tehuizen een fashionshow en een spelletjesdag. We proberen er op advies van Father zoveel mogelijk kinderen van verschillende Don Bosco tehuizen in Hyderabad bij te betrekken. Wat nog een lastige opgave is, door de examenperiode van de schoolboys en het logistieke verhaal van de verschillende locaties waarop de kids verblijven. Daardoor werken we soms met subgroepen, dit maakte het soms wel wat overzichtelijker als je bedenkt dat we met z'n allen uitkwamen op zo'n 200 man die in de dierentuin rondbanjerde.
 
Marsha moet helaas het tehuis vroegtijdig verlaten door een overlijden. Ik blijf en heb de laatste 9 dagen wat meer tijd om 'mee te leven'. Ondertussen hebben de schoolboys vakantie, wat betekent: met z'n allen verblijven in 1 tehuis (Ramanthapur), waar 's ochtends gewerkt wordt en waar ze 's middags vrij zijn. Ik werk ook mee: boomstammen uit een vrachtwagen laden die gebruikt worden voor het koken van eten, of tamarin op het dak opruimen/verspreiden, een ingrediënt voor het eten. De jongens verbazen zich over de kracht waar ik over beschik, en op mijn beurt ben ik blij dat ik een steentje bij kan dragen. Het is vooral erg gezellig om te doen, tijdens het werk worden veel grapjes gemaakt en veel gelachen.
 
Ook neem ik een kijkje bij de loodgietersafdeling: de kinderen die hiervoor kiezen, leren voor dit beroep en zijn elke doordeweekse dag aan het werk. Op dat moment werken ze op het dak, en ik vind het stiekem maar eng en gevaarlijk zo hoog! 's Avonds hebben de shelterboys (de jongens die zojuist van de straat in het tehuis aan zijn gekomen) engelse les onder leiding van Brother Sebastian. De basics van het engels worden de jongens geleerd, elke week is er een toets en worden de beste 3 studentjes van de klas in het zonnetje gezet. En na de werkdag: dan spelen we games op de speelvelden, eten we en wordt er een film opgezet, meestal Telegu dus fluister ik vaak met de jongens die ook niet al te oplettend zijn;)
 
Aan het eind van mijn verblijf schaf ik 6 ventilatoren aan, die onder andere op de bovenste verdieping van het tehuis kunnen hangen waar de shelterboys kunnen spelen, leren en praten. Dit keer met verkoeling, want april/mei is het HEET in India; ondanks dat ben je een 'mad fellow' als je een korte broek draagt. En naast deze 'dresscode', zijn er nog wel 1000 en 1 verschillen die ik op kan noemen tussen mijn westerse cultuurtje en de indiase. Met vele ben ik geconfronteerd in de afgelopen 23 dagen. Maar dit maakte de ervaring zo leerzaam, zo bijzonder en zo mooi, ik had het voor geen goud willen missen.
 
Als afsluiter worden er liedjes gezongen, krijg ik een gesigneerde tas, een mooie ingelijste poster, speciale persoonlijke briefjes en een toespraak van Father die de kinderen verteld dat ik weer terug kom. Die woorden heb ik in mijn eigen speech naar de kinderen toe niet in mijn mond genomen, maar ik begrijp de gedachtegang wel. Ik stond nu binnen 8 maanden ook weer op de stoep. Waarom dan niet over een jaar nog een keer? Ik vind het een mooie plek. Een plek waar kinderen dagelijkse levensbehoeften worden geboden, een kans om te leren, en counselling. Een plek waar zoveel wilskracht is om het beste uit het kind te halen. Maar ook een plek die afhankelijk is van giften van organisaties en individuen, om het draaiende te kunnen houden.
 
Het saamhorigheidsgevoel is hier groot, het gevoel van thuisvoelen daarom ook. Ik ga deze ondeugende bengels, deze schatten, weer ontzettend missen.

Dag India! Ooit kom ik terug.