Over Souad
Project computerlabs Ik wil erbij zijn als dit project wordt gerealiseerd. Vorig jaar noemden de kinderen mij ‘Sister’. Het bleef niet slechts bij woorden, het was echt zo. Bij het oversteken, werd er naar mijn hand gegrepen, bij ziekte werd mijn aanwezigheid en troost gewaardeerd, en een koekje werd met mij gedeeld. Zij keken tegen mij op en ik ook tegen hen. Zij namen advies van mij aan. Bij een recent telefoongesprek werd gezegd: ‘Sister, ik doe goed mijn best op school, zoals je mij hebt geadviseerd.’ Net dat ene steuntje in de rug wil ik ze nogmaals bieden met ons volgend project.
Als een geboren Rotterdamse kan de slogan ‘Geen woorden maar daden’ bij mij natuurlijk niet ontbreken. Maar iedereen weet dat woorden soms moeilijk zijn om te buigen naar daden. Toen ik twee jaar geleden een oproep zag voor een vrijwilligersproject in Kroatië, heb ik me voorgenomen dat ik ervoor zou gaan. Ik zei het niet, ik deed het!
Twee zomers achter elkaar heb ik een ouderenhuis in Kroatië gewerkt. Het was makkelijk om contact te maken met deze ouderen omdat taal niet ons enige communicatiemiddel was. Een schouderklop was dat ook, net zoals muziek of een glimlach. Wat mij raakte was dat ouderen die gedurende twee weken minder betrokken waren bij onze activiteiten (omdat ze daar lichamelijk niet toe in staat waren, of simpelweg geen interesse hadden), ook erg verdrietig werden van ons afscheid en onze aanwezigheid enorm op prijs stelden, in tegenstelling tot wat ik dacht.
Een kleine moeite, een groot plezier. Met die gedachte ben ik, samen met de projectgroep, druk bezig met de voorbereidingen voor het straatkinderenproject in India. Stel je eens voor: je bent 12 jaar. Je maakt je niet druk om het huiswerk wat je nog moet maken, maar om voedsel dat je bij elkaar hoopt te sprokkelen. Je rent niet vrolijk op het speelplein, maar rent weg voor willekeurige stadsbewoners die je minachten. En ’s avonds lig je niet thuis in bed, maar op de vuilstortplaats waar een aantal kartonnen dozen als matras dienen. Ik kan me dit moeilijk voorstellen. Maar het is de werkelijkheid van duizenden straatkinderen. Overal ter wereld. Ook in Hydrabad, India, waar wij gaan werken. Hun hele leven voorgoed veranderen lukt niet. We kunnen wel ruim twee weken spelletjes met hun doen, muziek maken, uitstapjes maken en praten en lachen. Een kind écht kind laten wezen. Ook al is het maar voor even.
Voordat ik dit huis bezocht wist ik dat we vooral activiteiten zouden ondernemen. Hun leven voorgoed veranderen, lukt ons niet, dácht ik. Na mijn reis denk ik daar anders over. De kinderen willen bijvoorbeeld graag studeren en leren, maar de financiën ontbreken om hun dromen te realiseren. Door simpelweg computers aan te schaffen zijn de kinderen enorm geholpen. Wij hebben de middelen, zij de wil. Samen goed voor een betere toekomst.
