Mijn eerste ervaring met sociaal vrijwilligerswerk was vorige zomer in Kroatië, toen ik met negen meiden werkte in een tehuis voor gehandicapte ouderen. Het was een ware eye-opener voor me. De impact van de confrontatie met ‘zwakkeren uit de samenleving’, hoe theatraal ook verwoord, was groot. Hoe gróót vond ik het contrast tussen het troosteloze leven binnen de muren van het tehuis en de zorgeloze, zonnige wereld erbuiten. Wat vooral indruk maakte, was het feit dat we al met weinig (communicatie)middelen veel konden bereiken. Zelfs naast iemand zitten en luisteren naar datgene wat die persoon te zeggen had, ook al kon je het niet verstaan, kon al genoeg zijn.

Ouderen, (straat)kinderen, verstandelijk en geestelijk gehandicapten. Ze zijn overal. In het westen worden ze over het algemeen goed opgevangen en begeleid. Maar dat is helaas niet overal zo. Het besef dat deze mensen onderdeel zijn van elke maatschappij en gemeenschap waar ook ter wereld, maar vaak vergeten of genegeerd worden, werd mij pijnlijk duidelijk.
Door deze ervaringen en inzichten, ben ik me meer bewust geworden van de bevoorrechte positie waarin ik mijzelf bevind, maar ook van die andere, behoorlijk minder kleurrijke kant van het leven. Het lijkt net alsof een soort vuur in mij is aangewakkerd, een vuur wat zich wil bezighouden met het helpen van mensen die dat nodig hebben. Om eerlijk te blijven, ik ben tot op heden niet geneigd mijn leven drastisch om te gooien. Wel zou ik ter verduidelijking van mijn gevoel, wat ik maar moeilijk kan verwoorden, twee (variaties op) clichés willen citeren:

‘alle beetjes helpen’ & ‘ook jij kan het verschil maken’.

Vandaar dat ik me deze zomer met vier geweldige meiden ga inzetten voor de straatkinderen van het Don Bosco Navajeevan Children Home in Hyderabad.